Sindhi Version – Sur Khambat
يسر کنڀات
داستان پهريون
۱
ڀَلا ئِي آهِينِ، پِرِين ڀَلائِيءَ پانهنجي؛
سَٻاجھا سِرِ چَڙهيو، ڏوراپو نه ڏِينِ؛
مان ڏي مَديُون ٿِينِ، سَڄَڻَ سَڄايِن ۾.
۲
تون چَنڊَ! اُهوئِي، جو هُتِ پَسِين ٿو پِرِينءَ کي؛
آڏِتُ چئج اُنِ کي، ڏِيانءِ جو روئِي؛
هيڪاندِيءَ هوئِي، سانگُ مَ پَوي سَڄَڻين!
۳
مَرُ هيڪاندا هُونِ پِرِين، سانگِ مَ وڃن سيڻَ!
رهيا آهِينِ روحَ ۾، نِتُ جِنِين جا نيڻَ؛
وِماسِيا جِن ويڻَ، ٿو تارِيءَ تَڳي تِنِ هِنئون.
۴
رات سَهائِي، ڀُون سَنئِين، ڀائِي! گُھرجي ڀَلُ؛
آهُرَ ۾ ايلاچِيُون، چَندَن چَرِي چَلُ؛
مون توئِي سين ڳالهڙِي، ٻِئي ڪَنهِين مَ سَلُ؛
هاهُرَ ڪندو هَلُ، ته کِجايُون کَـرَنِ کي.
۵
چوڏهِينءَ چَنڊَ! تون اُڀِرين، سَهسين ڪَرِئين سينگارَ؛
پَلَڪَ پِريان جي نه پَڙِين، جي حِيلَنِ ڪَرِئين هَزارَ؛
جهڙو تون سَڀَ ڄَمارَ، تهڙو دَمُ دوست جو.
۶
سهسين سِجَنِ اُڀري، چوراسِي چَنڊَنِ؛
بالله ري پِرِيَنِ، سَڀَ اُونداهِي ڀانـئِيان.
۷
چَنڊَ! تنهنجِي ذاتِ، پاڙيان نه پِرِيُنِ سين؛
تُون اَڇو ۾ راتِ، سَڄَڻَ نِتُ سوجِھرا.
۸
چَنڊَ! چوانءِ سَچُ، جي مَٺِي نه ڀانئِئين؛
ڪَڏهن اُڀرِين سَنهڙو، ڪَڏهن اُڀرِين ڳَچُ؛
مُنهَن ۾ ٻَريئِي مَچُ، تو ۾ ناھِ پيشانِي پِرِينءَ جِي.
۹
کَڻِي نيڻَ خُمارَ مان، جان ڪيائون نازُ نَظَرُ؛
سُورجَ شاخُون جَھڪِيُون، ڪُوماڻو قَمَرُ؛
تارا ڪَتِيُون تائِب ٿيا، ديکِيندي دِلبَرُ؛
جَھڪو ٿيو جَوهَرُ، جانِبَ جي جَمالَ سين.
۱۰
تارا تيلِيءَ رُوءِ، لُڌا لالَنَ! اُڀِرِين؛
جَهڙِي تو صُبوح، تَهڙِي صافِي سَڄَڻين.
۱۱
توڏانهن گھڻو نِهاريان، تارا! تيلاهِين؛
سَڄَڻُ جيڏاهِين، تون تيڏاهِين اُڀِرين.
۱۲
هُنَ تاري، هُنَ هَنڌِ، هُتِ منهنجا سُپرِين؛
سَڄَڻَ ماکيءَ مَنڌِ، ڪَؤڙا ٿين نه ڪَڏَهِين.
۱۳
تارا، تِرَ، تِروڪِڻيؤن، مَٿِن ڦُلَڙيُون؛
کوءِ! سي راتَڙِيُون، جي مون پِرِينءَ پُڄاڻا پيئِيُون.
وائي
وَهلِي وَنءُ مَ وِهامِي! رَهُ رات! رائِينديس پرِينءَ کي.
شَمع ٿِينديَس شَب ۾، اِن خوشيء کان کامِي؛
بابُوئن سندِي باه جِئَن، ٻَران شال اُجھامِي!
پِرتِ جا پِيتَم جِي، سا ڪِينَ پروڙي عامِي؛
مونکي مون پِريُن جو، آهي دَردُ دَوامِي؛
آهيان يارُ سَيَّدَ جو، ڪانَ رهِي ڪا خامِي؛
هُوءَ جا لَنؤُ، لَطِيفُ چئي، مونکي آهي مُدامِي؛
روشَنُ ٿِيان رُڃُنِ ۾، جي هُئان لَنؤُ اِنهيءَ لامي؛
ڪارِي سا قِيامَ سَنئِين، هوتُ جنهنجو حامِي؛
آيَم تَنهِين لوڪَ سان، جيسِين مان چَوَن سامِي.
داستان ٻيو
۱
ناسِيندي نِگاهَ، پهرين ڪج پِرِينِ ڏي؛
اَحوالَ عاجزن جا، آکِـجِ لَڳِ اللهَ؛
روزُ نِهارينِ راهَ، اَکـيُون اَوهانجي آسِري.
۲
چَڱا چَنڊَ! چَئيجِ، سَنِيها کي سَڄَڻين؛
مَٿان اَڱڻ اُڀرِي، پِريُنِ جي پَئيجِ؛
جِھيڻو ڳالھائيجِ، پيرين وجِھي هَٿڙا.
۳
اُڀِرُ چَنڊَ! پَسُ پِرِين، تو اوڏا، مُون ڏُورِ؛
سَڄَڻَ سُتا وِلَھ ۾، چوٽا ڀَري ڪَپُورِ؛
پيرين آئُون نه پُڄڻِي، ٻاٻُل ڏِئي نه ٻُور؛
جنهن تي چڙهِي اَسُورِ، سَنجھي سَڄَڻَ سِيٽيان.
۴
ڌَڻِي! ڪَرِيندين ڪَڏهِين، حياتِيءَ هيڪاندِ؟
مَنَ ۾ مُشتاقَنِ جي، ڪِي رنجائي راندِ؛
پِرِين ڏيساندَرَ پاندِ، ڳُجُھ ڳَرهِيان ڪن سين؟
۵
هِنئَڙي سَڄَڻَ سارِيا، ڪِٿي هُوندَمِ هيرَ؟
اَچِي لالَنَ! نه ڏِئين، مَٿي پَلَنگَن پيرَ؟
ٿِي ورُونهڻ ويرَ، ڳُجُھ ڳَرَهِيان ڪن سين؟
۶
ڪَرَهو نه ڪيڪانُ، پيرين آئُون نه پُڄڻِي؛
جو مون راتِ رَساڻي، نيئِي ساجَنَ ساڻُ؛
مُون نه وَهِيڻو پاڻُ، ويٺِي نيڻَ نِچوئِيان.
۷
ڪَرَها! ڪَسَرَ ڇَڏِ، وِکَ وَڌَندِي پاءِ؛
منهنجو هلڻ اُتَهِين، جِتي جانِبَ جاءِ؛
توکي چَندَنُ چارِيان، ٻيو وَڳُ، لاڻِي کاءِ؛
اِئين اُٺَ! اُٺاءِ، جِيئن هوندِيءَ رات هُتِ مِڙُون.
۸
ڪَسَرَ ڇڏ ڪَنواٽَ! وِکُون وِجُھ وَڌَندِيُون؛
سَنئِين سُپيرِيُنِ جِي، وِنگِي ڀانءِ مَ واٽَ؛
ڇَڏ جھورِي، ڏي جھاٽَ، ته هوندِيءَ رات هُتِ مِڙُون.
۹
آڻي ٻَڌُمِ وَڻَ جاءِ، مانَ مُکريُون چَري؛
ڪُڌاتُورو ڪَرَهو، لِڪيو لاڻِي کاءِ؛
اِنَ مَئي سندي، ماءِ! مُون کي ڳالهڙين ڳوڙها ڪيو.
۱۰
مَيا! مَڃُ مِنٿَ، اَڄ منهنجي ڪَرَها!
جھاڳِيندي جَرَ پَٽـيُون، مَتان ڪَرِئين ڪَٿَ؛
سُپيرِيان جي سَٿَ، مُون کي نيئِي ميڙِئين.
۱۱
ڳَلِ ڳانا ياقُوتَ جا، موتِيُنِ ڳُـتـيَس مالَ؛
ڪَدِيفي جِي ڪَرَها! هيدِي پايَنءِ حالَ؛
چَندَنُ چارِيَنءِ جالَ، جي مُون رات رَساڻِئين.
۱۲
مَيا! تو مَهارَ، سڄِي پايان سونَ جِي؛
چارِيَنءِ چَندَنَ چوٽِيُون، نايو ميندِيءَ ڏارَ؛
سَندِي پِيَ پَچارَ، جي مُون رات رَساڻِئين.
۱۳
اُٺُ نه وڃي وَڳَ سين، چَري نه چانگو؛
لَڳيسِ نائُڪَ نِينهَن جِي، نِهوڙِيو نانگو؛
ڇَڏي سِرَ سانگو، رڙهي رَندِ پِرين جي.
۱۴
وِهي مَنجھــهِين وَڳَ، کَٿُورِيءَ ڏارَ چَري؛
ماءِ! منهنجي ڪَرَهي، پَڌَرِ پَڳَ نه لَڳ؛
جَڳَ سين جهڙو جَڳَ، هِنئين سين هُتِ چَري.
۱۵
اَڄ نه اَڳينءَ ڍارَ، ڪَرَهو جيئن ڪالھ هو؛
اَڱَڻَ آيو نه ڪري، پاهوڙي پَچارَ؛
جيڪُسِ مَنجھ قَطار، ڪا وَلِ چِنائين وِهُ جي.
۱۶
مَيي ماڪائِي، وِڌو واتُ وَليُن کي؛
خَبَر ٿِي کيٽَ ڌَڻيُنِ کي وِڏُوڙا واهِي؛
ڪَرَهي ڪاڪَتَ ڇڏِي، وَريسِ نه وائِي؛
چانگي چَرِيائِي، ويئِي ويچاري وِسرِي.
۱۷
وَٽي سيٽَ سُوَٽَ، پاءِ پنهنجي ڪَرَهي؛
وَليُون واسَ وَرنيُون، پَهرِيُون مَٿي پَٽَ؛
چانگي چَٽِي چَٽَ، ته پوءِ نه رَهَندو پَـئِدَ ري.
۱۸
ڪَرَهي کي ڪَئِين، وِڌَمَ پَئدَ پَلَڻَ جا؛
ليڙو لاڻِيءَ کي چَري، نِيَرَ ساڻ نَـئِين؛
چانگي سَندي چِتَ ۾، صاحبَ! وِجُھ سَئِين؛
اوباهيوس اَئِين! لُطفَ ساڻُ لَطِيفُ چئي.
۱۹
چانگي چَئِي چُڪياسِ، مَٿان اَڪَ نه اُلَهي!
جنهن وَلِ گھڻا وِهاٽيا، اُنَ سين آرِ لَڳياسِ؛
چوڌارِي چَندنَ وَڻَ، پَچِي پُوڄَ پِياسِ؛
رُئاري رَتُ ڪَياسِ، هِنَ ڪُڌاتُوري ڪَرَهي.
۲۰
اُٿي اَڙائِينس، ڇڏيو ته ڇيڪَ ٿِيو؛
کارايان، کِـڙِيو وڃي، پَلاڻي پائِينسِ؛
ڏانوَڻِ تنهن ڏائِينسِ، جِئن چَري ۽ چِنگھي ڀُڻو.
۲۱
دُو دَستِي، دُو پيرَ، سِيني سَنگَھرَ رُڪَ جِي؛
ماءِ! مُنهنجي ڪَرَهي، تازي ڦُلَنِ هيرَ؛
تنهن ڪامَڻَ ڪَندِي ڪيرَ؟ جو مُونهِين وَٽِ مَسَ رَهي!
۲۲
ڪِنين ڪامَڻَ ڪَياءِ؟ ڪِيئَن ڀَنڀولِئين؟ ڪَرَها!
اَکِيُن مَٿي اَکيا، پِڙَ ۾ پيرَ گَناءِ!
وَڳَ ڪِ وِسرِياءِ؟ ٻَڌو جِئَن گھاڻي وَهِين.
۲۳
کائي نه کَٽَڻهارَ، چَندَنَ جا چُوپا ڪري؛
اَگَرَ اوڏو نه وَڃي، سِرکَنڊَ لَهي نه سارَ؛
لاڻِيءَ جي لَغارَ، مَيو مَتارو ڪيو.
۲۴
چانگا! چَندَنُ نه چَرِين، مَيا! پِئَين نه موڪَ؛
اَگَرَ اوڏو نه وَڃِين، ٿُڪيو ڇَڏِئين ٿوڪَ؛
لاڻِي وِچان لوڪَ، تو ڪَهڙي اَکرِ آئُڙِي؟
۲۵
جِئان ڪوڙِ ٻه ڪاٺيُون، پَنجين لَکين پاءُ؛
مَيو تنهن ماڳاءِ، ڏِيهاڻي ڏارَ چَري.
۲۶
لَکِ لاکِيڻو ڪَرَهو، ڪوڙين ڏيئي ڪاهِ؛
ايلاچيون آهُرَ ۾، پُوڄَ مَيي کي پاءِ؛
ڪَٿ نه ڪَندو ڪاءِ، جُه پَلاڻيو ته پِرِينءَ مِڙي.
وائي ۱
سَڌين سيڻَ نه هُونِ، نِينهُن نِياپي نه ٿِئي؛
ڪارِيءَ رات رَتَ ڦڙا، جان جان نيڻَ نه رُونِ؛
موٽَڻ جنِين ميهڻو، پِڙَ تي سيئِي پُونِ؛
جِن مُسافر سُپِرِين، سي مَرُ رويو رُونِ.
وائي ۲
توڻي تَڙِئين تُون، يا اَلا! تو دَرُ توءِ نه ڇڏيان!
مون کي سو مُشاهِدو، جي مُنهن نه ڏِئين مُون؛
مُون ٻيا درَ گھڻا نِهاريا، آهِئين تُون ئِي تُون.
English Translation In Verse By: Fakir Abdul Gafoor
SUR KHAMBAT
CANTO I
1
The Heavenly Brow of Lord
Reflects sign of glowing goodness;
To the terrace of praying souls
HE will steal softly, and them bless;
Who could match with the Matchless;
Moons and suns, all of the universe.
2
Now night is lit path is plain but yet to Him is great distance;
So going to Him my earthly brute
Hither and thither ne ye glance;
Maintin such measured stance
As take us there, but well in time
3
The night is lit and path is plain
Yet we need His ghostly grace;
Let you then my brother self!
On Holy Tough, thy hunger train;
Tell I this in confidence
So speak not to vulgar vain;
Hailing ye O full and fain,
Go out making asses seethe.
4
Night is lit and path is plain
O festinate, our love is new;
Treading out to such a Friend
O one should strain every sinew;
Nightly so Him we may view
Know not his the nincompoops.
5
This night too, in my lowly hut
A light shines like the fourteenth moon;
Me-thins HE’s coming to me,
Turns to me the Nightly Noon;
Come HE did, the Blessing Boon,
Before the day was out to break.
6
Rose up HE like Fourteen Moon,
Vulgar saw It twenty-nine;
O defile not His Holy Shine,
Ask of me, but what you would.
7
Let there rise, though several suns
And soar on high the myriad moons;
Sans Him, by God all those boons,
Deem I but as dead darkness.
8
O moon! Thy whole race I can’t match
With the One Who is Matchless One;
You doth shine in night alone
HE’s but bright, and evermore.
9
O that, black evil posses you moon!
At very sunset you’ve soared on high;
Spread you darkness round the sky
That go i, and could meet my friend.
10
O moon! May I tell you the truth
If you shall not anrily know
Two eyes, one nose and the brow,
O you have not these of my beloved one.
11
Lifting up His languorous eyes
Looked HE when in loving grace;
Bearns of sun were bedimmed all,
Wen on wane the moon’s surface;
Pleiads, starts said their penance
Lunging in their lowly place;
Te light itself last its face,
Seeing the beauty of Beloved One.
12
In dead of night and dark of world
Unveiled HE while face to me;
The moon with his race did flee
And vanished into dark abyss;
13
See I to you O morning star!
Ever again wit wistful eyes;
Whence on sky on sky you doth rise
There you resides too Radiant Sun.
CANTO II
1
Going up on sky first O moon!
Train your sights unto him;
Then the state of lowly spirits here
For God’s sake before Him croon;
Then say daily our eyes, O boon!
Are looking out on your way, in the hope.
2
Sending your sights to sky
First O moon, bend your beams to Him;
Then what I say you the worlds
Tell the same to Him, on that side verbatim;
“That O Love! All through infinitum,
eyes have been ever looking for you”.
3
Soar O moon! And see Him,
To you He is near and out to me away;
Reposes HE there, in the cool breeze of sky
His tresses seentling with heavenly spray;
“By foot I cannot reach Him
and Father won’t send me, His mount” O Say;
On riding by whom there I may,
Tread at midnight, yet prepare at sundown.
4
Ah but, let me die here longing
My He be happy out there, tough away;
Father won’t send His mount oh nay,
And by foot, I am unable to go there
5
Oh, these hailstorms and winds
Look! My earthly brute has fallen on knee;
Damn him though I re-saddle he
Rise shall not, but except by beating.
6
Re-saddle, I yet he won’t rise
And rise shall he by lashing only;
Where his herd went there stands he,
And looks out with the wistful eyes.
7
Leave this dilying dallying O brute!
Tread on to Him, with all the haste;
O for once make me meet my Friend
All through this wordly waste;
Enter your bones will O lest
The curse of we, the woe-be-gones
8
Recognize the difference O animal!
Between real home and caravnseai;
Thy race is of great names and fame
From of old in realness, why
So do me old goodness thy
That’s in your grain, my good sir!
9
The animal now, goes not with the herd
Nor shall crop with them the food;
The arrow of Good One struck him,
So seems, and saped his bood;
Now renouncing even fear of rood,
Would trudge along, the path of Love.
10
Though he may go with the herd
Yet he’ll browse at bough heavelnly;
O mother, of my animal now
See not the foot-marks earthly;
With the world though wordly
But by soul will feed on that food.
11
The camel eats not now clover-buds
Spurns trefoil, only ruminates in;
Yester-night he ingested through eyes
Full-blowing flowers of the welkin;
He is now fully sated within,
He had ‘adtaste of sandalwood tree.
12
And what so and whence, he has
Thus tasted the celestial tree;
That breaking all bonds he
Shall run away there, the infatuate one.
13
So it was best that I, O best!
Raised to you the bastinado;
That picking up my cue so,
You did negotiate that path unto Him.
14
Go and stand now, at the shore of Khambhat
And watch wistfully out there;
O that come might from where,
Good news to us from the All Good One.
15
Now I, though be warning Him
He wont from upon vine stay away;
The creeper that has convulsed many
He’ld to it his facny lay;
Around though’re sprouting about
Many a plant in gay array;
Ah, my spirit is gone astray,
And makes me weep tears of blood.
16
Up you, impede him
Left to itself he’ll be wantonly free;
Bring you would food for thought
He’ll be wantonly free
Bring you would food for thought
He’ll away in the fancies flee;
Fix some hobbies on his knee,
That while grazing, he groaning be.
17
O who has such cast upon you spell?
And thus bamboozled you O beast?
That bound with bands on your eyes
Run you and run, mad in a roundel;
How is’t forsaking your herd O camel
Go you about so glued to wheel.
18
May I bind him now with many
A chain
Myriad of shackles, teters and fetters;
Comes to him when His thought again,
By one start, he breaks them all.
19
Precious is my earthly beast
Purchased I him at great price;
Say not he is costly, least,
O he is become beauty of my eyes.
20
Valuable is thy earthly self
Pay its price and lead it by;
Unto him spice, in Manger give
And keep you on a good supply;
Measure he won’t then the sky
As you will saddle so shall reach.
